Chociaż niezupełnie wolne od ruchu samochodowego, Vauban, dzielnica leżącego pod granicą szwajcarską Freiburga, można określić jako „przedmieście z ograniczonym ruchem samochodowym”, znacznie różniące się od typowego. Najważniejszą różnicą jest zakaz jazdy samochodami po większości ulic, z wyjątkiem głównej ulicy, po której jeżdżą też tramwaje, oraz kilku ulic na obrzeżach. Domy nie mają podjazdów i garaży.
Można posiadać samochód, ale zaparkować go można jedynie w dwóch dużych garażach na obrzeżach dzielnicy, a za miejsce do parkowania trzeba zapłacić 40 000 dolarów.
70 procent rodzin w Vauban nie posiada samochodu, a 57 procent zrezygnowało z samochodu wprowadzając się tu.
Wiele osób stwierdza, że do Vauban przyciągnęła je właśnie lepsza jakość życia tutaj.
„Kiedy miałem samochód, żyłem w ciągłym napięciu. Teraz jestem znacznie szczęśliwsza”, stwierdza Heidrun Walter, trener medialny i matka dwóch dzieci, spacerując zielonymi ulicami, na których zamiast silników aut słychać szum kół rowerów i śmiech dzieci.
Naukowiec Henk Schulz, doglądając trójki swoich dzieci spacerujących po Vauban, wspomina swoje podniecenie związane z zakupem pierwszego auta. Teraz jest szczęśliwy, że jego dzieci chowają się z dala od ruchu samochodowego – nie musi się martwić o ich bezpieczeństwo na ulicy.
Sklepy, restauracje, banki i szkoły są rozmieszczone wśród domów, a nie tak, jak na typowych przedmieściach wiele kilometrów od domów mieszkalnych.
Kiedy pojawia się potrzeba skorzystania z auta, na przykład zrobienia dużych zakupów w IKEA czy dojazdu na trasy narciarskie, to rodziny współdzielą samochody lub korzystają ze społecznych wypożyczalni samochodów.
Vauban, wybudowanie w roku 2006, jest przykładem rosnącego trendu w Europie, a także w USA i innych krajach, mającego na celu oddzielenie życia na przedmieściach od jeżdżenia samochodami.
więcej w nytimes
