Kraje strefy euro borykają się z licznymi problemami gospodarczymi i społecznymi, których objawem jest kryzys finansowy, szczególnie dotkliwy dla Grecji, Portugalii, Hiszpanii i Włoch.
Przyczyn tego stanu rzeczy jest wiele, w tym starzenie się społeczeństw (a przez to narastający dług emerytalny i spadek innowacyjności) oraz erozja konkurencyjności na rynkach globalnych i przenoszenie miejsc pracy do krajów o niższych kosztach produkcji (a trudno na tym polu konkurować z krajami o półniewolniczej sile roboczej nie ponoszącymi wydatków na ochronę środowiska). Do tego dochodzą coraz mocniej ciążące koszty importu energii. Warto uświadomić sobie kilka liczb.
220 miliardów dolarów – wysokość długu publicznego Portugalii.
400 miliardów dolarów – wysokość długu publicznego Grecji.
1060 miliardów dolarów – wysokość długu publicznego Hiszpanii.
2750 miliardów dolarów – wysokość długu publicznego Włoch.
420 miliardów dolarów – kwota wydawana w ciągu roku przez kraje eurostrefy na import ropy (kraje strefy euro importują rocznie 3,5 mld baryłek ropy. Przy obecnej cenie ropy Brent 115 dolarów za baryłkę oznacza to, że z krajów strefy euro za import ropy co roku wypływa kwota rzędu 420 mld dolarów.)
Gdyby pieniądze przeznaczane na zakup ropy, zamiast opuszczać strefę euro, zostały przeznaczone na spłatę długów, w ciągu niecałego roku można by spłacić dług publiczny Grecji, w pół roku Portugalii, w 2,5 roku Hiszpanii, a spłata długu Włoch zajęłaby 6,5 roku.
