2°C – Granica nie do przekroczenia [7/7]

Wnioski

Tak więc, o ile dobrą wiadomością jest, że państwa w ogóle myślą o celu 1,5°C lub 2°C, to ich obecne zobowiązania zwyczajnie nie są wystarczające do jego osiągnięcia. Zamknięcie tej luki, a więc przyjęcie ambitnych celów redukcji emisji oraz zabezpieczenie wystarczającej pomocy finansowej dla osiągnięcia dodatkowej redukcji w państwach rozwijających się, to kluczowe wyzwanie. Jak na razie towarzysząca temu skala wyzwania jest porównywalna jedynie z wysiłkami podejmowanymi przez niektóre ze stron, aby wykoleić system, który sprzyjałby wzajemnemu zaufaniu wśród narodów. Porozumienie międzynarodowe, które zostało by zredukowane do zbioru pustych obietnic, gdzie każdy naród grać będzie według własnych zasad i sam będzie weryfikował swoje osiągnięcia, ma nikłe szanse na stworzenie atmosfery, w której będziemy wierzyć, że nasi sąsiedzi robią co do nich należy. W ramach takiego porozumienia szanse na zatrzymanie wzrostu emisji w najbliższej przyszłości będą znikome. Będzie to można raczej porównać do życia na Dzikim Zachodzie. Gorącym Dzikim Zachodzie.

Załącznik

Metodyka

Zastosowane tu podejście do obliczania temperatur oraz stężeń gazów cieplarnianych dla krzywych emisji (Meinshausen i in., 2009)²⁷ opiera się o bayesowską metodę Monte Carlo, która pozwala na wyliczenie prawdopodobieństwa przekroczenia celu 2°C dla każdej ze ścieżek emisji. Prawdopodobieństwa wykorzystywane są do opisania poziomu niepewności przewidywań. Jest ona związana z niepewnościami dotyczącymi wielu z parametrów wykorzystanych w modelu służącym do wyliczenia poziomu globalnego wzrostu temperatury dla danej ścieżki emisji. Idea leżąca u podstaw tego podejścia jest dość prosta: zamiast wyliczać średni globalny wzrost temperatury dla danej krzywej emisji i dla danego zestawu parametrów wejściowych, parametry te są różnicowane w ramach zakresu uznawanego obecnie za „możliwy” lub realny w porównaniu z obserwacjami. Założenia dotyczące tych zakresów opierają się o Czwarty Raport IPCC oraz najnowsze publikacje w tym obszarze. Czułość klimatu stanowi jeden z najważniejszych parametrów modelu wykorzystywanego do przewidywania globalnych zmian temperatury. Definiuje się ją jako światową średnią zmianę temperatury, jaka zachodzi przy podwojonej koncentracji CO₂ w warunkach równowagi. Dla wyników opisywanych w niniejszej publikacji, jej zakres niepewności określany jest przez rozkład prawdopodobieństwa według Frame i in., 2006⁴². Rozkład ten blisko przypomina szacunki w wykonane ramach Czwartego Raportu IPCC (najlepszy szacunek 3°C, zakres prawdopodobny 2 – 4,5°C). W ten sposób zamiast jednej prognozy otrzymujemy dużą liczbę prognoz. Porównywane są one z obserwowanymi czynnikami takimi jak np. historyczne szeregi czasowe temperatur oraz przypisywane są im wagi wynikające z ich zgodności z pomiarami. W ten sposób można wykluczyć pewne konfiguracje parametrów, jako nie pasujące do obserwacji, co pozwala na ograniczenie ogólnej niepewności prognoz. Mając taki ważony zestaw przewidywań możliwe jest określenie prawdopodobieństwa przekroczenia celu dla danej krzywej emisji. Prawdopodobieństwo to można wyliczyć z liczby prognoz, które przekraczają ocieplenie o 2°C.

Podziękowania

Dziękujemy Kirsten Macey za bardzo pomocne uwagi do niniejszej publikacji.

Przypisy:

42. Frame, D. J., D. A. Stone, P.A. Stott, M. R. Allen. Alternatives to stabilization scenarios. Geophys. Res. Lett. 33, L14707, doi:10.1029/2006GL025801 (2006).

Autorzy

Dr Katia Frieler (katja.frieler@pik-potsdam.de) jest matematykiem i posiada doktorat w zakresie fizyki atmosfery na Uniwersytecie w Poczdamie. Podczas studiów doktoranckich pracowała w Instytucie Badań Polarnych i Morskich im. Alfreda Wegenera nad chemicznym modelowaniem strat ozonu w stratosferze regionów polarnych. Jest członkiem grupy badawczej zajmującej się modelem oceny krzywych emisji PRIMAP (Potsdam Real-Time Integrated Model for Probabilistic Assessment of Emission Path) w Poczdamskim Instytucie Badań Oddziaływania Klimatu. Obecnie zajmuje się zastosowaniem metod statystycznych dla regionalnych prognoz klimatycznych.

Dr Malte Meinshausen posiada doktorat w zakresie nauk i polityk klimatycznych oraz dyplom z nauk środowiskowych uzyskane w Szwajcarskim Federalnym Instytucie Technologii. W roku 2000 uzyskał dyplom magistra w zakresie zmian środowiskowych oraz zarządzania środowiskiem na Uniwersytecie w Oksfordzie. We wrześniu 2006 dołączył do Poczdamskiego Instytutu Badań Oddziaływania Klimatu. Wcześniej pracował w Krajowym Centrum Badań Atmosferycznych w Boulder, w Kolorado. Miał swój wkład w wiele rozdziałów Czwartego Raportu IPCC. Obecnie kieruje badaniami nad modelem PRIMAP w Poczdamskim Instytucie Badań Oddziaływania Klimatu.

Dr honoris causa Bill Hare (bill.hare@climateanalytics.org) jest fizykiem oraz specjalistą w zakresie nauk środowiskowych. Posiada ponad dwadzieścia lat doświadczenia w obszarze badań naukowych, wpływów oraz strategii związanych ze zmianami klimatycznymi oraz dziurą ozonową. Jest głównym autorem części Czwartego Raportu IPCC związanej z zapobieganiem zmianom klimatu oraz głównym ekspertem w sprawach zagadnień długoterminowych w raporcie podsumowującym Czwarty Raport IPCC. W roku 2008 australijski Uniwersytet w Murdoch przyznał mu tytuł doktora honoris causa za pracę w obszarze zmian klimatycznych. Jest jednym z najbardziej doświadczonych specjalistów w dziedzinie międzynarodowej polityki klimatycznej, bierze aktywny udział w negocjacjach klimatycznych od roku 1990 oraz doradza politykom wyższego szczebla w zakresie klimatologii oraz strategii ochrony klimatu. Obecnie jest jednym z kierujących badaniami nad modelem PRIMAP oraz Dyrektorem organizacji Climate Analytics.

Tłumaczenie Marcin Popkiewicz

Na podstawie: High Noon for 2°C