Przymierze na rzecz klimatu rośnie w siłę
W roku 1992 narody świata zobowiązały się do „zapobieżenia niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny” (Art. 2 Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu1). Jednak jeszcze do niedawna większość państw nie była w stanie dojść do porozumienia, co właściwie stwierdzenie to oznacza.
W ostatnim roku grupa krajów, które zaakceptowały cel ograniczenia wzrostu średniej temperatury Ziemi do poziomu poniżej 2°C lub 1,5°C bardzo się rozrosła: liczy ona już 133 kraje2. Nawet Stany Zjednoczone zaakceptowały w czerwcu 2009 cel grupy G8 zakładający ograniczenie globalnego wzrostu temperatury do 2°C. W sumie państwa, które wzywają do ograniczenia wzrostu temperatury do poziomu nie większego niż 2°C odpowiadają za 75 procent światowej produkcji energii i emisji CO23, a zamieszkuje je 80 procent ludności świata4.
Dobre wieści dla Kopenhagi?
To dobra wiadomość, ponieważ określenie limitu wzrostu temperatury bezpośrednio przekłada się na ilość emisji, na które możemy sobie jeszcze pozwolić, bez przekroczenia tego progu. Dzięki temu znamy więc pulę dopuszczalnych przyszłych emisji, choć sposób w jaki zostanie ona podzielona pomiędzy poszczególne kraje i jak zostanie ona wykorzystana w czasie to jedna z kluczowych kwestii dyskutowanych przy stołach negocjacyjnych.
I to właściwie już wszystkie dobre wiadomości…
Apelując o powstrzymanie wzrostu temperatury planety poniżej poziomu 2°C, poszczególne państwa domagają się dla siebie zbyt dużego udziału w dopuszczalnej puli emisji. Innymi słowy propozycje redukcji emisji wysuwane podczas negocjacji przed szczytem w Kopenhadze nie prowadzą nas do celu: do niemal całkowitego wyeliminowania emisji węgla do atmosfery do końca obecnego wieku.
W opracowaniu przedstawiamy informacje dotyczące celu 2°C (część 1) oraz rozważamy nasze szanse na utrzymanie wzrostu temperatury poniżej tego poziomu. Przyjrzymy się, czy jesteśmy skazani na przekroczenie 2°C (część 2). Następnie zanalizujemy, jak przyjęcie celu 2°C przekłada się na rozmiar dostępnej puli przyszłych emisji (część 3), po czym zastanowimy się nad możliwym podziałem tej puli (część 4). Na koniec przyjrzymy się obecnemu stanowi negocjacji, a szczególnie temu, co wynika z dotychczas przedstawionych zobowiązań poszczególnych państw (część 5).
Przypisy:
1. Więcej informacji na temat historii powstawania Artykułu 2 Konwencji w: Oppenheimer i Petsonk (2006) Article 2 of the UNFCCC: historical origins, recent interpretations, 10.1007/s10584-005-0434-8
2. Patrz: http://tinyurl.com/Countries2C at www.climateanalytics.org
3. UNFCCC: http://unfccc.int/national_reports/annex_i_ghg_inventories/national_inventories_submissions/items/4303.php oraz Marland i in. (2008) Carbon Dioxide Information Analysis Center, USA http://cdiac.ornl.gov/trends/emis/meth_reg.html
4. UN (2008) World Population Prospects: The 2008 Revision Population Database, http://esa.un.org/unpp
