W Ameryce miasta rozrastały się w oparciu o kulturę przedmieść. Z początku były one budowane w oparciu o główną drogę, po której kursował tramwaj i zlokalizowane w odległości kilku – kilkunastu minut spaceru od niej osiedla domków.
Po wojnie, wraz z rozpowszechnianiem się w Ameryce aut osobowych, linie te były zamykane przez wykupujące je koncerny samochodowe. Wraz ze wzrostem liczby samochodów w miastach potrzeba było coraz więcej dróg dla ruchu drogowego. Drogi i parkingi zaczynały zajmować całą dostępną przestrzeń, w wyniku czego miasta stawały się coraz bardziej dostosowane do samochodów, a coraz mniej dla ludzi.
Ponieważ w takich warunkach nie da się żyć, ludzie masowo uciekali z miast na przedmieścia, im dalej, tym lepiej. Proces ten jest ciekawie pokazany na filmie „The End of Suburbia”, obrazującym zagrożenia, przed którymi staną przedmieścia, gdy światowe wydobycie ropy przestanie nadążać za zapotrzebowaniem.
„If a path to the better there be
it begins with a full look at the worst”
Thomas Hardy, 1887
