W ciągu ostatnich kilku dni prace zakończyły trzy komisje badające rzetelność badań klimatologicznych.
1. Komisja Uniwersytetu Penn State prowadziła dochodzenie w sprawie szalbierstw naukowych, jakich miał się rzekomo dopuścić prof. Michael Mann. Cząstkowy raport ukazał się jeszcze w lutym, natomiast 1 lipca opublikowano podsumowanie całości prac komisji, z konkluzją:
The Investigatory Committee, after careful review of all available evidence, determined that there is no substance to the allegation against Dr. Michael E. Mann, Professor, Department of Meteorology, The Pennsylvania State University.
More specifically, the Investigatory Committee determined that Dr. Michael E. Mann did not engage in, nor did he participate in, directly or indirectly, any actions that seriously deviated from accepted practices within the academic community for proposing, conducting, or reporting research, or other scholarly activities.
The decision of the Investigatory Committee was unanimous.
[Komitet badający sprawę, po starannym rozpatrzeniu dostępnych dowodów, ustalił, że nie ma podstaw do oskarżeń kierowanych przeciwko dr. Michaelowi E. Mannowi, profesorowi Wydziału Meteorologii Uniwersytetu Stanowego Pensylwanii.
Dokładniej rzecz biorąc, Komitet ustalił, że dr Michael E. Mann nie zaangażował się ani nie uczestniczył, bezpośrednio czy pośrednio, jakichkolwiek działaniach, które istotnie odbiegałyby od przyjętych w środowisku akademickim praktyk proponowania, prowadzenia czy raportowania badań, lub innych działań naukowych.
Decyzja Komitetu była jednogłośna.]
2. Na początku tygodnia swój raport opublikowała holenderska Agencja Środowiska PBL, która przeanalizowała proces redakcji ostatniego raportu drugiej grupy roboczej IPCC — tego samego, w którym znaleziono błąd dotyczący lodowców w Himalajach — a dokładniej podsumowań dla decydentów (SPM). Podsumowania te są ważne nie tylko dlatego, że większość konsumentów raportu nie czyta więcej niż kilkanaście pierwszych stron streszczenia, ale z powodu procedury ich akceptacji, wymagającej by każda linijka tekstu została przedyskutowana i poprawiana tak długo, aż nie budzi niczyich sprzeciwów. Jest to oczywiście bardzo problematyczne, i nieraz frustrujące, bo niejednokrotnie wymaga skondensowania wyników wielu badań do postaci jednego zdania napisanego nietechnicznym angielskim.
Jak zauważył niedawno oceanograf Josh Willis:
You know, there’s nothing worse than listening to a bunch of scientisits argue over whehter [sic] or not to include the word „almost” in a sentence. I’d rather listen to an endless loop recording of my dentist giving me a root canal.
[Wiecie, nie ma nic gorszego od wysłuchiwania jak gromada naukowców wykłóca się, czy umieścić w zdaniu słowo „prawie”. Już wolę słuchać nagrania, jak mój dentysta robi mi leczenie kanałowe.]
Agencja Środowiska, choć znalazła w raporcie IPCC kilka błędów i nieścisłości, podkreśliła że nie podważają one w żaden sposób głównych konkluzji dokumentu.
3. Swój własny raport opublikowała ostatnia już komisja (po komisji parlamentarnej i komisji Królewskiego Towarzystwa Naukowego), które wzięły pod lupę Climatic Research Unit z Uniwersystetu Wschodniej Anglii. Jej wnioski są następujące:
13. Climate science is a matter of such global importance, that the highest standards of honesty, rigour and openness are needed in its conduct. On the specific allegations made against the behaviour of CRU scientists, we find that their rigour and honesty as scientists are not in doubt.
14. In addition, we do not find that their behaviour has prejudiced the balance of advice given to policy makers. In particular, we did not find any evidence of behaviour that might undermine the conclusions of the IPCC assessments.
15. But we do find that there has been a consistent pattern of failing to display the proper degree of openness, both on the part of the CRU scientists and on the part of the UEA, who failed to recognise not only the significance of statutory requirements but also the risk to the reputation of the University and, indeed, to the credibility of UK climate science.
[13. Klimatologia to nauka badająca kwestie wagi globalnej, wymagająca przy jej uprawianiu najwyższych standardów uczciwości, rygoru naukowego i otwartości.
Stwierdzamy, że w badanej przez nas kwestii zarzutów stawianych klimatologom z CRU, ich uczciwość i rygor naukowy nie podlegają żadnym wątpliwościom.
14. Ponadto, nie znajdujemy podstaw do twierdzeń, że ich postępowanie zakłóciło balans informacji przekazywanych politykom. W szczególności, nie znaleźliśmy żadnych dowodów na zachowania, które mogłyby podkopywać konkluzje IPCC.
15. Stwierdzamy jednak, że miał miejsce wzorzec braku wykazywania odpowiedniego poziomu otwartości, zarówno po stronie naukowców z CRU, jak i Uniwersytetu Wschodniej Anglii, którzy nie uświadamiali sobie nie tylko znaczenia statutowych wymagań, lecz również ryzyka dla reputacji Uniwersytetu, a nawet wiarygodności brytyjskiej klimatologii.]
Tłumaczenie cytatów: Marcin Popkiewicz
Źródło: Doskonale Szare
