Ilustracja 12.2. Obserwowane odchylenie globalnej temperatury powierzchni Ziemi względem średniej z lat 1951-1980. Źródło: GISS Surface Temperature Analysis, NASA.
Ilustracja 12.7. Poziom nasycenia powietrza parą wodną w zależności od temperatury. Źródło: Na podst. Dewpoint, Wikipedia.
Ilustracja 12.8. Zmiany emisji dwutlenku węgla ze spalania paliw kopalnych w latach 1751-2010. Źródło: Global Fossil-Fuel CO2 Emissions, CDIAC.
Ilustracja 12.9. Zmiany stężenia dwutlenku węgla w atmosferze. Źródło: NOAA Earth System Research Laboratory.
Ilustracja 12.10. Koncentracja dwutlenku węgla w atmosferze w ostatnim tysiącleciu, mierzona na podstawie pęcherzyków powietrza uwięzionego w rdzeniach lodowych (do roku 1977) i bezpośrednio (po roku 1958). Wygląda na to, że między rokie 1800 a 2000 „coś” się zmieniło. Zaznaczony został rok 1769 w którym James Watt opatentował maszynę parową (pierwsza działająca maszyna parowa została wynaleziona 70 lat wcześniej, w roku 1698, silnik Watta był jednak znacznie wydajniejszy). Źródło: Siple Station Ice Core, CDIAC. Law Dome, CDIAC. Mauna Loa, NOAA Earth Reaserch Laboratory.
Ilustracja 12.11. Względna koncentracja węgla 13C w stosunku do 12C. Źródło: Florian Böhm i in. Surface Water Carbonate System from Coralline Sponges, 2002. „How do we know that recent CO2 increases are due to human activities? Real climat, 2004.
Ilustracja 12.13. Przewidywane zmiany kocnentracji dwutlenku węgla w atmosferze w najbliższych 10 tysiącach lat w zależności od ilości naszych emisji. Koncentracja dwutlenku węgla przed początkiem epoki przemysłowej wynosiła 280 ppm. Źródło: Na podst. David Archer, Victor Brovkin, Milliennial Atmospheric Lifetime of Anthropogenic CO2, 2006.
Ilustracja 12.15. Zmiana czynników wymuszających wyrażonych w W/m2. Porównanie stanu na rok 2005 względem roku 1850. Źródło: Richard B. Alley i in., A report of Working Group I of the Intergovernmental Panel of Climate Change 2007.
Ilustracja 12.20. Zmiany temperatury w Arktyce w okresie ostatnich 2 tysięcy lat. Obserwowany spadek temperatury zakończył się w ostatnim stuleciu. Źródło: Darrel S. Kaufman i in., Recent Warming Reverses Long-Term Arctic Cooling, “Science”, 2009.
Ilustracja 12.21. Wrześniowe minimum zasięg lodu w Arktyce według danych NSIDC. Źródło: Arctic Sea Ice News & Analysis, NSIDC.
Ilustracja 12.22. Objętość lodu w Arktyce podczas wrześniowego minimum w kolejnych latach oraz ekstrapolacja tego trendu na kilkanaście następnych lat. Źródło: Trends In Arctic Sea Ice Volume, „Arctic Sea Ice Blog”.
Ilustracja 12.25. Utrata masy przez lądolód Grenlandii. Uwaga: zero oznacza średnią masę lądolodu. Lądolód Grenlandii nie przybierał na masie przed 2006 rokiem, po prostu jego masa była wtedy powyżej średniej z lat 2002-2009. Źródło: Increasing rates of ice mass loss form the Greenland and Antarctic ice sheets revealed by GRACE. “Geophysical Research Letters” vol. 36, 2009.
Ilustracja 12.26. Utrata masy przez lądolód Antarktydy. Uwaga: zero oznacza średnią masę lądolodu. Lądolód Antarktydy nie przybierał na masie przed 2006 rokiem, po prostu jego masa była wtedy powyżej średniej z lat 2002-2009. Źródło: Increasing rates of ice mass loss form the Greenland and Antarctic ice sheets revealed by GRACE. “Geophysical Research Letters” vol. 36, 2009.
Ilustracja 12.30. Zasoby i rezerwy węgla w USA. Źródło: How Much Coal?, “Ground Truth Trekking”.
Ilustracja 12.31. Światowa emisja dwutlenku węgla dająca 67% szans na zapobieżenie wzrostowi średniej temperatury na świecie o 2oC w porównaniu do stanu z przed rewolucji przemysłowej. Źródło: The Copenhagen Diagnosis: Climate Science Report, 2009.
Ilustracja 12.32. Emisja CO2 ze spalania paliw kopalnych w latach 1979-2010. Źródło: Prospect of limiting the global increase in temperature to 2oC is getting bleaker, IEA, 2011.
