Porozumienie dla Klimatu – Postulaty Greenpeace

Zmiany klimatu następują szybciej, niż przewidywali to naukowcy jeszcze
kilka lat temu. Stało się jasne, że punkt krytyczny osiągniemy znacznie
wcześniej, niż przewidywaliśmy. Szanse na uniknięcie katastrofalnych
następstw zmian klimatu gwałtownie i nieubłaganie się zmniejszają.

Wiemy już, że wzrost średniej temperatury na Ziemi o zaledwie 1,5°C
będzie prowadzić do nieodwracalnych skutków, a wzrost o 2°C niesie
ryzyko tragicznych zmian, których człowiek nie będzie w stanie
kontrolować. Potrzebujemy ogólnoświatowego planu działania, który jak
najszybciej zatrzyma wzrost temperatury, a w przyszłości pozwoli ją
obniżyć.

Rok 2009 jest rokiem intensywnych międzynarodowych negocjacji
klimatycznych. Ich ukoronowaniem będzie grudniowy szczyt klimatyczny w
Kopenhadze, w czasie którego ma zostać podpisane nowe światowe
porozumienie na rzecz ochrony klimatu. Obecnie obowiązujące – Protokół
z Kioto, straci moc prawną już 1 stycznia 2012 roku i dlatego niezbędne
jest podpisanie w Kopenhadze nowej umowy o ochronie klimatu. To „być
albo nie być” dla naszej planety i ostatnia szansa na uniknięcie chaosu
klimatycznego, do którego obecnie zmierzamy.

By to osiągnąć, konieczne jest silne przywództwo polityczne, którego wciąż brakuje
w działaniach na rzecz ochrony globalnego klimatu. Szefowie państw i
rządów wszystkich krajów muszą wziąć na siebie odpowiedzialność i
podjąć wspólny wysiłek, aby chronić mieszkańców Ziemi i środowisko
naszej planety.

Porozumienie kopenhaskie musi zagwarantować, że światowe emisje
gazów cieplarnianych po osiągnięciu swojej najwyższej wartości w roku
2015, zaczną gwałtownie spadać, a w połowie XXI wieku zbliżą się do
poziomu zerowego.

Greenpeace apeluje, aby do końca 2009 roku zostało zawarte porozumienie dotyczące ochrony globalnego klimatu, które będzie:
• ogólnoświatowe,
• sprawiedliwe,
• przewidywać stopniowe intensyfikowanie działań na rzecz ochrony klimatu,
• opierać się na rozwiązaniach zrównoważonych, czyli takich, które nie
niosą ze sobą      niebezpieczeństwa dla jakości życia i zaspokojenia
potrzeb przyszłych pokoleń.

Postulaty Greenpeace – streszczenie

Greenpeace wzywa rządy, które zbiorą się na Konferencji Stron Konwencji
Klimatycznej ONZ w Kopenhadze w grudniu 2009 roku, by przyjęły
następujące zobowiązania:
 

Ambitne
cele redukcji emisji gazów cieplarnianych przez kraje rozwinięte o, co
najmniej, 40% do roku 2020, w stosunku do roku 1990. Minimum ¾ tej redukcji należy osiągnąć dzięki działaniom krajowym, a nie poprzez inwestycje w krajach rozwijających się.
 

Stopniowe zwiększanie udziału krajów rozwijających się[1] w działaniach na rzecz ochrony klimatu. Kraje
rozwijające się muszą zredukować emisje gazów cieplarnianych o 15–30%
do 2020 roku w stosunku do scenariusza „business as usual”. W pierwszej
kolejności powinny samodzielnie podjąć takie działania, które nie
wymagają nakładów finansowych (tzw. „negative measures”). Pozostałe
inicjatywy powinny być wspierane przez kraje rozwinięte.

 

Zwiększenie i właściwe ukierunkowanie funduszy na rozwój czystych technologii, ochronę lasów i adaptację do zmian klimatu.
Kraje rozwinięte muszą zobowiązać się do zapewnienia krajom
rozwijającym się funduszy w wysokości co najmniej 110 mld euro rocznie
do 2020 roku jako formy pomocy publicznej z następującym
przeznaczeniem: 40 mld euro na rozwój czystych technologii
energetycznych, kolejne 40 mld na adaptację do zmian klimatu, a 30 mld
na ochronę lasów.
 

Reforma elastycznych mechanizmów redukcji emisji zapisanych w protokole z Kioto[2],
Porozumienie kopenhaskie powinno zagwarantować nowe mechanizmy, które
będą wykraczać poza kompensowanie (offsetowanie) emisji państw
uprzemysłowionych i pobudzać kraje rozwijające się do podejmowania
własnych działań.

 

Wyłączenie niezrównoważonych technologii z mechanizmów redukcji emisji. W
ramach elastycznych mechanizmów redukcji emisji nie wolno finansować
technologii, które niosą ze sobą niebezpieczeństwo dla jakości życia i
zaspokojenia potrzeb przyszłych pokoleń – takich jak energetyka jądrowa
czy CCS[3].
 

Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, pochodzących z międzynarodowego transportu lotniczego i morskiego. Zawarte w Kopenhadze porozumienie musi przewidywać ograniczenie emisji z tych dwóch źródeł.
 

Ustanowienie
nowych rozwiązań instytucjonalnych, które ułatwią działania na rzecz
adaptacji do zmian klimatu, redukcji emisji gazów cieplarnianych,
rozwoju technologii wykorzystania alternatywnych energii i ochrony
lasów. Fundusze finansujące przyszłe porozumienie klimatyczne
powinny być kontrolowane w ramach struktur ONZ, a system
instytucjonalny musi gwarantować stałą pomoc, dostosowaną do potrzeb
poszczególnych regionów.

Wycofanie gazów cieplarnianych, zawierających fluor. Całkowite
wycofanie z użycia tzw. F-gazów powinno być przedmiotem międzynarodowej
umowy, zawartej w ramach porozumienia kopenhaskiego.

 

[1]
Tzw. Non-Annex I Parties, czyli państwa niewymienione w Aneksie I
Ramowej Konwencji ONZ w Sprawie Zmian Klimatu (United Nations Framework
Convention on Climate Change, UNFCCC).
[2] Pozwalają one okrajom rozwiniętym na osiąganie celów redukcyjnych w
inny sposób niż poprzez działania krajowe. Są to mechanizm czystego
rozwoju (Clean Developement Mechanism,CDM) wspólne wdrożenia (Joint
Implementation, JI) i międzynarodowy handel emisjami (International
Emissions Trading, IET).
[3] Carbon capture and storage, czyli technologia wychwytywania,
transportowania i składowania dwutlenku węgla pod ziemią. Zobacz raport
Greenpeace: „False Hope: Why carbon capture and storage won’t save the
climate”.

Kompletny raport w języku polskim dostępny tutaj: pobierz plik PDF