Inspiracją dla tego artykułu była informacja „Szlachetne myśli potrzebują czasu„ 
pokazująca, że Twitter i Facebook mogą wpływać na obniżenie moralności ludzi poprzez szybkość przekazu zbyt wysoką, aby nasz mózg był w stanie skutecznie przetworzyć i przyswoić informację.
Inny artykuł „Czy Google nas ogłupia?” pokazuje, jak nasz mózg uzależnia się od coraz silniejszej stymulacji informacyjnej z otoczenia. Szybko przywykamy do określonego jej poziomu i aby czuć się dobrze, szukamy nowych i coraz to silniejszych wrażeń.
Ludzie uzależniają się od stymulacji (czy to wrażeń, czy też narkotyków) i potrzebują jej po prostu do tego, aby czuć się normalnie. W końcu uzależniony dociera do punktu, w którym nawet to nie pomaga i stan niezadowolenia czy wręcz depresji staje się normą.
Rys. Anhedonia
Córka mojego najlepszego przyjaciela to bardzo bystra 10-latka, która od dawna łapczywie pochłaniała książki. Jednak w ostatnim roku jej tata kupił jej iPhone’a i założył konto na Facebooku. Zauważyłem, że obecnie odkłada książki już po przeczytaniu pojedynczego paragrafu. Połączenia nerwowe w wieku 10 lat szybko dostosowują się do otoczenia – w tym przypadku dostosowały się do szybkiej, krótkiej informacji z Facebooka. Jestem pewien, że znacie wiele podobnych historii.
W czym więc problem? Otóż ci młodzi ludzie będą naszymi przyszłymi liderami, a ich horyzont myślenia i umiejętność skupiania się na złożonych problemach będą ograniczone znacznie bardziej, niż miało to miejsce dla jakiegokolwiek wcześniejszego pokolenia w historii gatunku ludzkiego.
Stanowi to olbrzymie zagrożenie. Kwestia wyczerpywania się zasobów naturalnych w obliczu której stoimy wymaga od nas myślenia o przyszłości. Powinniśmy skoncentrować się na planowaniu, działaniu i korzyściach w skali długoterminowej, a nie na szybkich krótkoterminowych korzyściach.
Im bardziej – jako jednostki i społeczeństwo – uzależnimy się od szybkiej informacji, łatwej konsumpcji i zatracimy umiejętność skupiania się na trudnych, odległych i abstrakcyjnych problemach, tym mniej będziemy się przejmować tym, co nas czeka w przyszłości i tym gorsze będą nasze umiejętności świadomego kształtowania przyszłości. Inaczej mówiąc, im więcej przemielonej i uproszczonej informacji otrzymujemy, tym mniej jesteśmy zdolni do myślenia o tym, gdzie znajdziemy się w roku 2015.
W krajach rozwiniętych, w których odcisk ekologiczny mieszkańców przekracza poziom dawnych królów, przyzwyczailiśmy się, że stałe nagrody są czymś zwyczajnym – a dążenie do nich stało się kluczowym czynnikiem behawioralnym.
więcej w theoildrum
