Cięcia emisji w RPA, której gospodarka bazuje na węglu, będą wymagać kompletnej przebudowy polityki narodowej, a także znacznego finansowania – pokazują nowe badania.
RPA – odchodzenie od węgla
RPA zaskoczyła inne narody przed konferencją w Kopenhadze, kiedy wystąpiła z propozycją ograniczenia wzrostu emisji dwutlenku węgla o 34% do 2020 r. i aż do 42% do 2025 r. o ile dostanie wsparcie finansowe. Przywódcy ogłosili, że celem jest, aby maksymalna krajowa emisja została osiągnięta w tym okresie, a następnie do roku 2035 zaczęła maleć.
Państwo okazało się potężnym i wpływowym negocjatorem w rozmowach z ONZ, dołączając do Chin, Brazylii oraz Indii w celu ochrony interesów państw szybko rozwijających się, odpowiedzialnych za coraz większy procent światowych emisji.
Grupa ta pośredniczyła w osiągnięciu porozumienia znanego pod nazwą Porozumienia z Kopenhagi, aczkolwiek RPA wyrażało swoje rozczarowanie tą umową. Zgodnie z nią, 28 państw zobowiązało się do redukcji emisji oraz do międzynarodowej kontroli podjętych przez nich działań.
„,Oczywiście to nie był przełom, jakiego oczekiwał świat ani jakiego wymaga klimat” stwierdziła w orzeczeniu po konferencji Minister Zasobów Wodnych i Spraw Środowiskowych Buyelwa Sonjica.
Zgodnie z oświadczeniami prasowymi RPA, władze planują do końca stycznia złożyć na ręce ONZ plan ograniczania emisji, przewidujący złagodzenie emisji poprzez osiągnięcie 34 procent ich redukcji.
Ścieżka ta, zgodnie z opublikowanym w tym miesiącu raportem Niemieckiego Instytutu Rozwoju jest osiągalna, lecz niełatwa. Analiza inwestycji prywatnego sektora w energetykę RPA pokazuje, że podejmowane starania mające na celu promowanie oraz zwiększanie efektywności energetycznej oraz energii odnawialnej nie przyniosły znaczących sukcesów.
Według studium, potencjał rozwoju energii odnawialnej jest niewystarczający praktycznie na każdym etapie cyklu technologicznego, od badań i rozwoju po instalację i utrzymanie.
Obecnie, według najnowszej publikacji danych Światowego Instytutu Zasobów (World Resources Institute), RPA odpowiada za ok. 1.1 procenta emisji globalnej. W przeliczeniu, jest to średnio 9 ton dwutlenku węgla na osobę, czyli niemal tyle co w Unii Europejskiej oraz mniej więcej dwukrotnie więcej, niż przypada na mieszkańców państw leżących na południe od Sahary.
Tymczasem, groźba zmian klimatu dla RPA jest wyjątkowo niebezpieczna, podobnie, jak dla reszty kontynentu. Eksperci obawiają się, że zasoby wodne mogą się wyczerpać w ciągu kilku dekad, nawet bez wzrostu temperatur, a zbiory plonów mogą zmaleć nawet o 20 procent.
Autorzy stadium ostrzegają: „,Doświadczając już konsekwencji zmian klimatu w świecie, który zderza się z ograniczeniem możliwości emisji węgla do atmosfery, RPA musi jak najszybciej drastycznie zredukować natężenie emisji gazów cieplarnianych’”.
W kraju jest jedna dominująca firma energetyczna – należący do państwa Eskom. Produkuje ona ogromną większość energii elektrycznej Afryki Południowej, jest też właścicielem narodowego systemu transmisji energii oraz zarządza nim. Autorzy studium zauważają, że o ile firma ta jest odpowiedzialna za dostarczanie odbiorcom energii ze źródeł odnawialnych, to nie jest zobowiązana do zakupu energii pochodzącej z tych źródeł.
„,Jeśli Eskom nadal będzie jedynym nabywcą odnawialnej energii i samodzielnie będzie decydował o zakupie elektryczności, to nie będzie pewności inwestycyjnej dla innych firm planujących projekty wytwarzania energii odnawialnej”, podsumowują autorzy studium.
Richard Worthington, dyrektor ds. zmian klimatu World Wildlife Fund w RPA, twierdzi, że kraj potrzebuje wzmocnienia swoich możliwości instytucjonalnych, a także uwzględnienia planów większych mocy z energii odnawialnych w wycenianiu energii elektrycznej i planach rozwoju.
„,Jeśli pożenimy retorykę naszego prezydenta z potencjałem, który posiadamy w zakresie energii odnawialnej, sprawy mogłyby naprawdę ruszyć z kopyta”, uważa Richard Worthington.
