2°C – Granica nie do przekroczenia [6/7]

Duża luka

Niewystarczające zobowiązania do osiągnięcia celu

Obecnie emisje rosną, a wraz z nimi wzrasta zagrożenie dla raf
koralowych, delt rzek oraz obszarów coraz mocniej doświadczanych przez
susze oraz brak wody. Warto zadać więc pytanie, jak się mają wszystkie
zobowiązania do redukcji oraz inicjatywy w zakresie polityki
klimatycznej do osiągnięcia celu 2°C (1,5 °C)? Czy obecne propozycje są
wystarczające aby ten cel zrealizować?

Niestety, odpowiedź brzmi: nie.

Patrząc na światową redukcję emisji należy wziąć pod uwagę cele lub strategie redukcji proponowane zarówno przez państwa rozwinięte jak i rozwijające się. Rogelj i in., 2009^₃₉ wyliczył, że państwa, dla których możliwe jest określenie przyszłych emisji są zamieszkiwane przez dwie trzecie ludności Ziemi. Państwa te odpowiedzialne są za około 76 procent światowych emisji gazów cieplarnianych (stan na 2005). Autorzy tej publikacji zebrali wszystkie propozycje i zobowiązania i wyliczyli światową krzywą emisji do roku 2100. Tam gdzie nie było możliwe określenie stanowiska danego kraju w tym względzie, założono, że emisje będą przebiegać według scenariusza „normalnej działalności” (Business As Usual – BAU) do roku 2100 (SRESA1B, Nakicenovic i Swart, 2000⁴⁰).

W analizie brano pod uwagę wyższe zakresy redukcji, jeśli cel podany został jako zakres („najkorzystniejszy z proponowanych scenariuszy”). Tam gdzie określono cel na rok 2050, założono, że po roku 2050 emisje będą stałe. Obliczenia te wskazują, że w roku 2020 emisje światowe zwiększą się o 42 procent w stosunku do roku 1990. Szacuje się, że całkowite emisje w roku 2050 będą o 80 procent wyższe, niż w roku 1990. Przy takim poziomie emisji praktycznie nie istnieje szansa na ograniczenie globalnego wzrostu temperatury do poziomu 2°C. Prawdopodobieństwo przekroczenia tego celu wynosi 100 procent (w oparciu o metodykę Meinshausena i in., 2009). Nawet ryzyko przekroczenia 3°C do roku 2100 jest większe niż 50 procent. Przewiduje się, że w tym scenariuszu jeszcze przed upływem połowy tego stulecia stężenie CO₂ w atmosferze przekroczy 550 ppm. Jest to już poziom przy którym spodziewane jest rozpuszczanie się raf koralowych ze względu na zakwaszenie oceanów (Silverman i in., 2009)⁴¹.

Przypisy:

39. Rogelj J., B. Hare, J. Nabel, K. Macey, M. Schaeff er, K. Markmann, M. Meinshausen. Halfway to Copenhagen, no way to 2°C. Nature Reports Climate Change, wydane w Internecie, doi:10.1038/climate.2009.57 (2009).
40. Nakicenovic, N., Swart, R. IPCC Special Report on Emissions Scenarios Cambridge Univ. Press (2000).
41. Silverman J., B. Lazar, L. Cao, K. Caldeira, J. Erez. Coral reefs may start dissolving when atmospheric CO2 doubles, Geophysical Research Letters, 36, L05606, doi:10.1029/2008GL036282 (2009).