24 i 20 miesięcy więzienia – taki wyrok usłyszały Phoebe Plummer i Anna Holland. Aktywistki Just Stop Oil oblały zupą pomidorową szybę chroniącą „Słoneczniki” Van Gogha.
Ten sam sędzia, Christopher Hehir, dał wyroki w zawieszeniu dwóm synom jednego z najbogatszych ludzi Wielkiej Brytanii, którzy „dla zabawy” brutalnie pobili dwóch policjantów po służbie.
„Zawiasy” od tego samego sędziego otrzymał również policjant, który „zaoferował, że zabierze do domu” pijaną kobietę. Po drodze ją zgwałcił.
Sądne dni
„Wy dwie po prostu nie miałyście prawa tego zrobić, a wasza arogancja w myśleniu inaczej zasługuje na najwyższe potępienie” – mówił sędzia, gdy skazywał na więzienie aktywistki z Just Stop Oil*.
Gdy dawał „zawiasy” policjantowi, który zgwałcił pijaną kobietę w radiowozie, tłumaczył, że chce „zakończyć tę smutną i żałosną historię ostatnim aktem miłosierdzia”.
Jeden z synów miliardera, który pobił policjantów po służbie, miał już trzy podobne wyroki za napaść. Ale ten sam sędzia znów poprzestał na „zawiasach”.
To nie przypadek
George Monbiot w felietonie dla „The Guardian” pisze wprost o „dysproporcjonalnej farsie”. Dziennikarz zwraca uwagę, że „drakońskie nowe prawa” wprowadzone przez poprzedni rząd konserwatystów są obecnie bronione przez liberalny rząd Partii Pracy.
„Zapewniają one, że pokojowy protest jest rutynowo traktowany jako poważniejsze przestępstwo niż większość form przemocy” – zauważa Monbiot. I podkreśla: „Problem polega na tym, że ta asymetria jest zinstytucjonalizowana.”
Dlaczego jednak „ci głupi aktywiści” atakują dzieła sztuki, a nie infrastrukturę paliw kopalnych? To też robią – ale prawie nikt tego nie zauważa.
Ostatnio cztery osoby z Just Stop Oil zostały skazane na więzienie za próbę zablokowania dostępu do terminalu naftowego poprzez budowę tunelu.
„Kiedy BBC poinformowało o tym wyroku, tajemniczo nie wspomniało o terminalu naftowym – każdemu, kto czytał tę historię, musiało się wydawać, że wykopali tunel pod drogą bez żadnego oczywistego powodu” – pisze George Monbiot.
Katastrofa
Dlatego choć zmiana klimatu jest gigantycznym problemem, coraz bardziej martwi mnie nie ona, lecz to, jak reaguje na nią ludzkość. I że tak wiele tego, co złe, przyjmowane jest jako coś, co być musi.
Lobbyści ustawiają politykę rządu – no ale to naturalna kolej rzeczy.
Media regularnie milczą o jednym z największych kryzysów w historii ludzkości – no ale nic się z tym nie zrobi.
Korporacje świadomie niszczą naszą przyszłość, wyzyskują ludzi i degradują planetę – no ale inaczej się nie da.
Aktywiści próbują zwrócić na to uwagę bez użycia przemocy – DO WIĘZIENIA ICH!
W skrócie: katastrofa klimatyczna nie jest jedyną katastrofą, która mnie martwi.
